Lappendeken.

Hoe ontstaat kwaliteit uit chaos, of uit een schijnbaar ongeordende verzameling? Op de kaart, misschien ook vanuit een vliegtuig, ziet het landschap er uit als een lappendeken. De lapjes verwisselen van kleur met de seizoenen, maar een lappendeken blijft het. Grote vlakken, platte vlakken, rode daken, stukken bos en tussendoor een dorp. Dat dorp dat er eigenlijk onaangedaan bij ligt, alsof er niet al honderden jaren geschiedenis zijn gepasseerd. Veel bijzonders is er niet gebeurd. Als je de boeken raadpleegt vindt je er weinig over. Het is vooral aan het liefdewerk van amateur-historici uit de streek te danken dat er wat bekend is. Daarmee kom je bij een andere gedachte, ook al is dat puur associatief. Kwaliteit valt hier samen met onveranderlijkheid; een eigenheid die in al die jaren nauwelijks is aangetast. Dat was er waarschijnlijk niet toen de eerste huizen werden neergezet; misschien ook nog niet toen de eerste kerk werd gebouwd, maar het is langzamerhand het dorp ingekropen, heeft zich vastgezet aan de muren, zich verstopt in de kieren en de grond is er mee doordrenkt. De fietser kan hier alleen maar op zijn gevoel vertrouwen; met verstand neem je hier weinig waar.