Lentekriebels

Het voelt onwerkelijk. De temperatuur is zacht. Een milde zon schijnt over de kale akkers. Dit is niet zoals ik het de laatste weken gewend was. Niet de koude wind op mijn gezicht; niet de grijze lucht die de kleur uit het landschap lijkt te trekken. Het is nog veel te vroeg voor de lente. Misschien gaat het nog wel tien dagen vriezen in de komende dagen. De weersverwachting geeft er geen aanleiding voor, maar het is mogelijk. Het is ook al eerder voorgekomen. Terwijl de narcissen zich ontplooiden, werden ze onverwacht bedolven onder de sneeuw. Om er daarna nog verrassend ongeschonden onder tevoorschijn zijn gekomen. Ik had me ingesteld op de winter. In gedachten ben ik nog steeds een winterfietser, maar buiten is er al iets aan het veranderen. Ieder jaar wen ik aan de winter omdat het niet anders kan. De winterfietser is een behoedzame fietser. De omgeving is koud, mischien vijandig. Hou lang ga ik het volhouden in de kou? Wanneer moet ik stoppen om te voorkomen dat ik op slot ga? De winterfietser weet dat hij zuinig moet zijn op zichzelf. Als de lente zich aan lijkt te dienen word ik in verwarring gebracht. Het grimmige weer ligt misschien snel achter ons. Nog niet, maar misschien wel snel. En dan merk ik dat ik uitkijk naar de lente, naar het groene landschap en het licht.

Mentale Veslaving

Lang fietsen is niet erg opwindend. Het bewegen zelf niet tenminste. Je lichaam maakt steeds dezelfde beweging. Je bevindt je steeds in dezelfde stand. Spieren zetten zich vast in een bepaalde houding en hoewel je in beweging bent, lijkt het toch alsof sommige spieren verstijven. Er bestaan speciale yoga-oefeningen om het lichaam na een lange fietstocht weer soepel te krijgen. Wielrenners brengen na een etappe een half uurtje door op de masseer tafel. Al die monotonie is niet goed voor een mens. Dat geldt niet alleen op het gebied van fietsen. Zou het ook invloed hebben op de mentale conditie? Is het zo dat de mentale fietser ook verstijft na de vele kilometers die hij in het zadel doorbrengt? Dat is niet mijn eigen ervaring. Een van de leuke dingen van fietsen is juist dat je het de gedachten min of meer de vrije loop kunt laten terwijl je rustig aan door het landschap rijdt. In die zin komen de gedachten los. Er gebeurt dus op het mentale vlak iets anders dan op het psychische vlak. Ik denk dat de meeste fietsers bekend zijn met dit gevoel. Bovendien denk ik dat het een even grote verslavende werking heeft als het fietsen zelf.