Mentale Veslaving

Lang fietsen is niet erg opwindend. Het bewegen zelf niet tenminste. Je lichaam maakt steeds dezelfde beweging. Je bevindt je steeds in dezelfde stand. Spieren zetten zich vast in een bepaalde houding en hoewel je in beweging bent, lijkt het toch alsof sommige spieren verstijven. Er bestaan speciale yoga-oefeningen om het lichaam na een lange fietstocht weer soepel te krijgen. Wielrenners brengen na een etappe een half uurtje door op de masseer tafel. Al die monotonie is niet goed voor een mens. Dat geldt niet alleen op het gebied van fietsen. Zou het ook invloed hebben op de mentale conditie? Is het zo dat de mentale fietser ook verstijft na de vele kilometers die hij in het zadel doorbrengt? Dat is niet mijn eigen ervaring. Een van de leuke dingen van fietsen is juist dat je het de gedachten min of meer de vrije loop kunt laten terwijl je rustig aan door het landschap rijdt. In die zin komen de gedachten los. Er gebeurt dus op het mentale vlak iets anders dan op het psychische vlak. Ik denk dat de meeste fietsers bekend zijn met dit gevoel. Bovendien denk ik dat het een even grote verslavende werking heeft als het fietsen zelf.