Verlengstuk.

Een stille dag. Zo lijkt het tenminste. De hemel is grijs, zoals vele dagen daarvoor. Een rustige rit in een gelijkmatig tempo. Nergens meer een blaadje aan de bomen. Het landschap lijkt veel opener. Ook de wind heeft meer greep op de fietser. Met de wind in de rug lijkt alles soepel te gaan. Pas na het nemen van een bocht merk ik dat de zuidwester nog behoorlijk doorkomt. Ik moet twee tandjes terug om in dezelfde rustige pedaalslag te komen. Het tempo is dan wel een stuk minder geworden. Op de weg naar het dorp is er onverwacht veel autoverkeer. Veel auto's met een hondenkar erachter. Misschien een wedstrijd. De laatste bocht voor het dorp geeft een mooie open uitkijk. Jammer genoeg is het onaangenaam om te blijven kijken want de wind is fris. Eenmaal het dorp weer uit gaat het makkelijker met opnieuw de wind schuin achter. Af en toe versnel ik het tempo en de fiets reageert als vanzelf. Alsof de fiets een verlengstuk van lichaam en geest is geworden. Ik hoef 't maar te denken en het tempo is al omhoog. Zo is de fietser in zijn element.