Op hol geslagen

Terwijl het landschap zich voor de zoveelste keer omdraait in de cyclus van de seizoenen, zijn vanachter de horizon groter veranderingen op komst. Soms zichtbaar in een zomerlucht die dicht is van de smog die uit uit westen komt overwaaien; en soms in sloten die niet meer bevriezen willen in de winter. De wereld stormt af op een klimaatverandering zoals al lang niet meer gezien. Over tachtig jaar wordt het veertig graden in de zomer; eens zien of de mais dan tot in de hemel groeit en Zondereigen dan toch, na honderden jaren ovewoekerd zal worden door een op hol geslagen natuur. Heeft 't zin je verdiepen in apocalyptische scenario's die gevoelsmatig toch door niets of niemand meer bij te sturen zijn. Of moet de fietser zich juist gaan inspannen? Zich klaarmaken voor een demarrage, om vanuit een schijnbaar kansloze positie toch nog terug te komen en de wedstrijd in zijn voordeel te beslissen. Pirsig was in ieder geval niet van plan zich erbij neer te leggen. Alleen was Pirsig niet een man van de daad. Hij wilde eerst bedenken wat er mis was. Hij plaatste zichzelf op een dermate grote afstand van de wereld en de mensen, om maar beter te kunnen zien. Dat is tenslotte de ingebakken neiging van alle goede filosofen. Zo ver dat hij er gek van werd. De katharse leverde twee boeken op. Als de wereld ergens behoefte aan heeft dan is het kwaliteit; een en ondeelbaar en dan nog eens ondefinieerbaar. Probeer dat maar eens te realiseren. De fietser kan het niet zo ver zoeken; hij gaat op zijn gevoel af. Hij rijdt zijn rondjes in domme regelmaat, zoals de minderbroeder door de kloostergang gaat. De kwaliteit zit in de lucht als hij rond Zondereigen fietst. Voor hem is dat genoeg, ook al zou de filosoof die meelift op zijn schouder graag wat meer tastbare dingen mee krijgen.