Stille wanhoop.

De meeste mensen lijden hun leven in stille wanhoop. Dat schreef HD Thoreau ergens aan het begin van de negentiende eeuw. Vanuit de optiek van de vroege twintigste eeuw was dat een pastorale tijd. Zonder auto's, de eerste treinen reden nog maar net en de stoommachine was een amper ingeburgerde nieuwigheid. Stille wanhoop. Hoeveel mensen zouden vandaag hun leven lijden in stille wanhoop? Thoreau probeerde aan zijn tijd te ontvluchten door in een hut bij een meer te gaan wonen en te leven van wat de grond er omheen opbracht. Een karig bestaan, maar Thoreau haalde er voldoening uit. Meer als uit het jachtige leven van de stad. Meer als uit het leven gericht op het verdienen van geld. Het materialisme was aan hem niet besteed. Hij zag er niks in. Dacht ook niet dat andere mensen er beter van werden.
Je vraagt je af wat hij van onze tijd zou vinden. In 1 ding lijkt hij gelijk te krijgen. In materieel opzichten gaat het veel mensen een stuk beter dan in zijn tijd. Als je nou vraagt of al die mensen daardoor gelukkiger zijn? Ik weet het niet.