Aan het eind van de rit.

Het is niet makkelijk om te ontsnappen aan een leven dat je niet brengt wat je wilt. Dat is misschien de reden waarom mensen in stille wanhoop blijven leven. Achterliggend misschien de gedachte dat het niet mogelijk is om dat veranderen. Hoeveel mensen zouden blijvend wilen ontsnappen aan hun eigen leven? Ik denk dat het er niet zoveel zijn. Ook ontevreden mensen vinden vroeg of laat in hun eigen leven wel iets waar ze wel gelukkig mee zijn. Ze moeten eigenlijk wel, want ander zou het leven misschien niet leefbaar zijn. In zo’n situatie is het genoeg om er af en toe even uit te stappen; om op de fiets te stappen. Dan ga je onderweg naar Zondereigen; niet om er te blijven, maar om er even doorheen te rijden. Dan ben je onderweg en je laat even alles los dat je anders zo zorgelijk maakte. Op de fiets hoef je alleen maar voor je uit te kijken en dat ia ook erg belangrijk anders ga je onverhoeds op je neus. De meeste dagjesmensen zitten niet op de fiets om van A naar B te komen, maar omdat het leuk is om onderweg te zijn. Onderweg naar Zondereigen rijd je door de tijd; beter gezegd lijkt er even geen tijd meer te bestaan, tot je er bent. Je kunt er niet blijven; vroeg of laat gaat Schuttershof dicht; vroeg of laat moet je weer verder. Misschien om er dan weer terug te komen. Wat heb je dan geleerd onderweg? Je hebt iets over het landschap geleerd. Dat het rustgevend is om door de open ruimte te fietsen, omringd door bossen en weilanden. Je hebt een dorp gezien dat niet levendig is, maar wel leeft. Misschien is het wel zoiets. Onderweg op je fiets heb je even gevoeld dat er meer is dan het dagelijks leven en dat je alleen maar op de fiets hoeft te stappen om het achter je te laten.