Meditatief Landschap

Op het eerste gezicht heeft het landschap weinig aantrekkelijks. Het kenmerkt zich door veel rechte lijnen. Lange rijen van bomen, langs de rand van een veld. Of de rechte lijnen in een veld vol mais dat zich uitstrekt tot aan de horizon. Het landschap is vlak en de horizon is recht. Hoe je ook kijkt, je kijkt bijna altijd de diepte in. Er is ook een bepaalde eenvormigheid van kleur; overheersend groen. Groen in vele variaties. Geen spetterende kleuren. Geen spetterende kleuren die je ogen vermoeien. In de winter, als de velden braak liggen, kaalgeploegd, is er ook veel zwart, aardekleuren. De lucht, in de zomer soms helderblauw, is vaker gewoon grijs. Soms donkergrijs als de buien over het landschap jagen en soms ook heel licht, met lichte plekken door de bewolking heen. Alles bij elkaar een landschap met zo weinig afwisseling dat je vanzelf rustig wordt als je er doorheen fietst. Een meditatief landschap eigenlijk. Daarin schuilt de aantrekkingskracht.