De westelijke weg ontspringt bij het bels lijntje. Dat is een fietspad dat van Tilburg naar Turnhout gaat. Vroeger was dit fietspad het traject van een treinverbinding. Een paar kilometer na Baarle-Nassau sla je af naar rechts (fietsknooppunt 87) en rijdt je in de richting van knooppunt 8. Dit voor de fietsers. Aan de linkerhand zie je het open veld. Je kijkt over de weilanden die zich uitstrekken tot aan de bossen bij de horizon. Direct aan je linkerhand ligt een bos. Daarin blijkt zich na een paar honderd meter een militair complex van het belgische leger te bevinden. Het ziet er wat verwaarloosd uit en ook de schaarse borden bevatten geen bevredigende informatie. Dan passeer je rechts nog twee boerderijen, terwijl daarachter nog steeds het uitgestrekte veld ligt. Dan gaat de weg een flauwe bocht maken en zie je de kerktoren van Zondereigen. Een bord geeft aan dat je de gemeentegrens hebt bereikt. Bebouwing is er dan eigenlijk nog niet. Dat komt na een paar honderd meter. Vooral nieuwbouwhuizen, dan rechts de school en vervolgens sta je al op de kruising.
Het is een weg van contrasten. Vooral het stuk met het bos aan de ene kant en de open weilanden aan de andere. Alsof je op de grens van twee werelden rijdt. Dit is natuurlijk een grensgebied, dus zo’n vreemde associatie is dat waarschijnlijk niet. De grens tussen Belgie en Nederland op deze plaats dateert van 1839. De grens tussen de noordelijke en zuidelijke nederlanden is een paar honderd jaar ouder. Een denkbeeldige lijn die er al lang zo ligt. De westelijke route ligt niet precies op die lijn, maar geeft je wel het gevoel je op een grens te bevinden. Pas als het bos aan de linkerhand ophoudt, laat je het grensgevoel achter je. Om over deze weg in Zondereigen te komen moet je eerst een tijd de grens volgen en er tenslotte overheen gaan. Dat is de westelijke route. Een weg die je confronteert met grenzen die je vroeg of laat over moet gaan als je een doel wilt bereiken. Je ziet er niet veel verkkeer. Soms een trekker of een auto, maar vaker nog fietsers onderweg naar of komend van Zondereigen.
Het is een weg van contrasten. Vooral het stuk met het bos aan de ene kant en de open weilanden aan de andere. Alsof je op de grens van twee werelden rijdt. Dit is natuurlijk een grensgebied, dus zo’n vreemde associatie is dat waarschijnlijk niet. De grens tussen Belgie en Nederland op deze plaats dateert van 1839. De grens tussen de noordelijke en zuidelijke nederlanden is een paar honderd jaar ouder. Een denkbeeldige lijn die er al lang zo ligt. De westelijke route ligt niet precies op die lijn, maar geeft je wel het gevoel je op een grens te bevinden. Pas als het bos aan de linkerhand ophoudt, laat je het grensgevoel achter je. Om over deze weg in Zondereigen te komen moet je eerst een tijd de grens volgen en er tenslotte overheen gaan. Dat is de westelijke route. Een weg die je confronteert met grenzen die je vroeg of laat over moet gaan als je een doel wilt bereiken. Je ziet er niet veel verkkeer. Soms een trekker of een auto, maar vaker nog fietsers onderweg naar of komend van Zondereigen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten