De beste manier om dit landschap te ontdekken is ongetwijfeld een fietstochtje. Met de auto gaat het veel te snel. Bovendien ligt Zondereigen afzijdig van de grotere verbindingswegen. Op de weg naar Zondereigen ontmoet je eigenlijk alleen maar reizigers die ook echt in Zondereigen willen zijn. Dat zou een soort gemeenschappelijkheid teweeg moeten brengen, maar dat gevoel is er niet altijd. Ook sommige fietsers gaan trouwens te snel om het landschap op z’n waarde te kunnen schatten. Vooral in de weekenden zie je kleine pelotonnetjes over de smalle wegen gaan. Dat zijn meestal Belgische wielerclubs bezig aan een trainingsronde. Gesponsord door de slager uit Herentals of de drogist uit Kasterlee. Die mannen maken flink tempo; zijn wat verder van huis, hebben er al een paar kilometers op zitten en zijn onderhand toe aan de thuisreis. De argeloze zondagsfietser wordt er soms door overvallen. Deze confrontatie speelt zich doorgaans aan het eind van de ochtend af. De vroege ochtend is het tijdstip voor de snelle renners. De middag en de vooravond (in de zomer) zijn voor de dagjesmensen die ook wel hun kilometers willen maken, maar het toch iets rustiger aanpakken.
Toch mag je niet de conclusie trekken dat de snelle renners geen oog hebben voor het landschap. Ze nemen het evengoed in zich op. Maar ze zijn ook voortdurend alert op de weg, vanwege hun eigen veiligheid. Er hoeft maar een steentje dwars te liggen en je ligt weer met een man of drie op het asfalt. Wie aan zijn veiligheid moet denken, kan zich niet concnetreren op de omgeving. De renner neemt het landschap waar vanuit de ooghoeken Het is niet voor niets dat hij er graag onderweg is. Het landschap is vlak; er staan nogal wat bomen die de kracht van de wind kunnen temperen en de dorpen liggen op een redelijke afstand van elkaar, zodat je op tijd een tussenstop kunt maken.
De dagjesfietser, herkenbaar aan een goede fiets, met bij voorkeur dikke banden, een stevig stuur en een geveerde voorvork, heeft meer tijd om het landschap in zich op te nemen. Maar voor de dagjesmens is gezelligheid in de groep even belangrijk als het het landschap. Zo lijkt het toch wel vaak. Dagjesfietser of weekendcoureur; ze nemen beide een eigen kijk op het landschap met zich mee. Misschien is wandelen nog een beter manier, maar om een of andere reden zie je weinig wandelaars, dus dat zal ook wel z’n beperkingen hebben.
Toch mag je niet de conclusie trekken dat de snelle renners geen oog hebben voor het landschap. Ze nemen het evengoed in zich op. Maar ze zijn ook voortdurend alert op de weg, vanwege hun eigen veiligheid. Er hoeft maar een steentje dwars te liggen en je ligt weer met een man of drie op het asfalt. Wie aan zijn veiligheid moet denken, kan zich niet concnetreren op de omgeving. De renner neemt het landschap waar vanuit de ooghoeken Het is niet voor niets dat hij er graag onderweg is. Het landschap is vlak; er staan nogal wat bomen die de kracht van de wind kunnen temperen en de dorpen liggen op een redelijke afstand van elkaar, zodat je op tijd een tussenstop kunt maken.
De dagjesfietser, herkenbaar aan een goede fiets, met bij voorkeur dikke banden, een stevig stuur en een geveerde voorvork, heeft meer tijd om het landschap in zich op te nemen. Maar voor de dagjesmens is gezelligheid in de groep even belangrijk als het het landschap. Zo lijkt het toch wel vaak. Dagjesfietser of weekendcoureur; ze nemen beide een eigen kijk op het landschap met zich mee. Misschien is wandelen nog een beter manier, maar om een of andere reden zie je weinig wandelaars, dus dat zal ook wel z’n beperkingen hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten