De vraag is hoe een landschap met zo weinig variatie een dergelijke aantrekkingskracht kan uitoefenen. Wat is er interessant aan rechte lijnen en kleuren uit een beperkt palet? Volgens Pirsig is kwaliteit niet te definieren. Het is iets wat je kunt waarnemen, kunt herkennen, maar niet vastleggen in omschrijvingen. Maar wat neem je dan waar als er niets te omschrijven valt? Waar komen al die fietsers voor? Het probleem is, dat je gaat vastlopen zodra je probeert om kwaliteit in een omschrijving te vangen. En toch is dat wat je graag zou willen. Waarschijnlijk omdat je zo bent opgevoed. Waarom is de ene wasmachine beter dan de ander? Waarom is de ene fiets beter dan de andere? Dat is niet alleen van subjectieve factoren afhankelijk. Wasmachines kun je testen. Je kunt bekijken hoe goed ze bij vergelijkbare programma’s, vergelijkbare vlekken verwijderen. Of je kunt proberen de tijd te meten die verstrijkt tot aan het moment dat zich de eerste technische problemen gaan voordoen. Maar hoe kun je iets meten dat je waarneemt als je door een dorp fietst? Je moet in ieder geval je eigen gevoel serieus kunnen nemen. Misschien niet iets dat iedereen van nature gegeven is.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten